"ဘယ်လိုဘယ်လို???"
အဘ
"မင်္ဂလာပါ ဗျာ... မိဘပြည်သူ ညီအစ်ကို မောင်နှမများအားလုံးပဲ။ နေကောင်းကြရဲ့လား... စားဝတ်နေရေးတွေရော အဆင်ပြေကြရဲ့လားဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံကတော့ တကယ့်ကို 'ထူးခြားဆန်းပြား' တဲ့ နိုင်ငံဗျ။ ကမ္ဘာမှာ ဘယ်နိုင်ငံမှ မရှိတဲ့ သမ္မတ လေးယောက်တောင် ရှိနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က အရမ်းကို 'ချမ်းသာ' နေတာပေါ့ဗျာ... ဟုတ်တယ်မလား။"
"နေပြည်တော်က မင်းအောင်လှိုင်ကို ကြည့်ဦး... အရင်ကတော့ 'ကျွန်တော်မျိုးကြီးက အာဏာမက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နိုင်ငံတော်ကို ခေတ္တထိန်းတာပါ' ဆိုပြီး ပြောနေခဲ့တာ။ အခုကျတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ? ယူနီဖောင်းကို ချွတ်၊ ဝတ်စုံအသစ်လေးလဲပြီး 'သမ္မတကြီး' ဆိုပြီး ဖြစ်သွားပြီဗျ။ မြင်ရတာကတော့ ကျားကြီးက သိုးရေခြုံထားသလိုပဲ။ ဘယ်သူက တင်မြှောက်တာလဲ မမေးနဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တင်မြှောက်တာပေါ့ဗျာ။ တစ်ယောက်တည်း ကပြိုင်၊ တစ်ယောက်တည်း မဲပေး၊ တစ်ယောက်တည်း သမ္မတဖြစ်... ဒါမှ တကယ့်ကို အာဏာရှင် စတိုင်စစ်စစ်ပေါ့!"
"အဲဒီမှာတင် မပြီးသေးဘူးနော်... တစ်ဖက်မှာလည်း NUG က ခေတ္တသမ္မတကြီး ဒူဝါလရှီးလ ကလည်း ရှိနေသေးတယ်။ ပြီးတော့ ထောင်ထဲမှာ အဖမ်းခံထားရတဲ့ ဦးဝင်းမြင့်ကလည်း သမ္မတပဲတဲ့။ အခုဆိုရင် သမ္မတတွေက များလွန်းလို့ ဘယ်သူ့ကို အဖေခေါ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ ဒါဟာ အစိုးရအဖွဲ့ မဟုတ်တော့ဘူးဗျ... ကလေးတွေ ထမင်းချက်တမ်း ကစားနေကြသလိုပဲ။ တစ်ယောက်က ငါက သမ္မတ၊ နောက်တစ်ယောက်က ငါကလည်း သမ္မတနဲ့... တကယ်တမ်း ပြည်သူတွေမှာတော့ ဆန်ဈေး၊ ဆီဈေး တက်လို့ ထမင်းတောင် မစားနိုင်တော့ဘူး!"
"မှတ်ထားကြပါ မိဘပြည်သူတို့... အင်္ကျီလဲရုံနဲ့ လူက ပြောင်းမသွားဘူး။ လူသတ်သမားက ဝတ်စုံအသစ် ဝတ်ထားလည်း လူသတ်သမားပါပဲ။ သူတို့က ကမ္ဘာကြီးကို 'ငါတို့က တရားဝင်ပါတယ်' လို့ ဘယ်လောက်ပဲ ဟန်ဆောင်ပြပြ၊ ပြည်သူ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ သူတို့က လူဆိုးတွေပဲ။ တရားဝင်မှုဆိုတာ သေနတ်ပြပြီး တောင်းလို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးဗျ။"
"ကဲ... အားလုံးပဲ ကျန်းမာအောင် နေကြပါ။ စိတ်ဓာတ်မကျနဲ့။ သမ္မတတွေ ဘယ်လောက်ပဲ များများ၊ တကယ့် အာဏာအစစ်က ပြည်သူ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်။ မကြာခင် ဒီဇာတ်လမ်းကြီး ပြီးတော့မှာပါ။ တော်လှန်ရေး အောင်ရမည်!"
